تصویر به ویدئو
از عکس ثابت تا ویدئوی زنده
بیشتر شکست‌ها از «حرکت زیاد» می‌آیند. ویدئوی خوب معمولاً یک حرکت اصلی، یک دوربین آرام و چند محدودیت دقیق دارد.
اول تصویر مرجع را درست انتخاب کن
سوژه باید واضح، نور متعادل و اندام‌ها تا حد ممکن بدون پوشیدگی عجیب باشند. تصویر بسیار فشرده، دست‌های پنهان یا پس‌زمینهٔ شلوغ، فضای بیشتری برای حدس مدل می‌گذارند.
پرامپت حرکت را سه‌لایه بنویس
| لایه | سؤال | نمونه |
|---|---|---|
| سوژه | چه چیزی واقعاً حرکت می‌کند؟ | سر را کمی به سمت نور می‌چرخاند |
| محیط | چه جزئیات کوچکی جان می‌گیرند؟ | پرده با نسیم آرام تکان می‌خورد |
| دوربین | تماشاگر چگونه نزدیک می‌شود؟ | دالی آرام رو به جلو |
هر نما فقط یک هدف
چشمک، لبخند، راه‌رفتن، چرخش ۱۸۰ درجه و زوم سریع را در یک کلیپ کوتاه جمع نکن. برای هر حرکت مهم یک نما بساز و بعد در تدوین کنار هم بگذار. این کار هم کنترل را بیشتر می‌کند، هم بازتولید نماهای ضعیف را ارزان‌تر.
منفی‌نویسی دقیق، نه فهرست ترس
موارد منفی را روی خطاهای محتمل همان تصویر متمرکز کن: تغییر چهره، دست اضافه، حرکت تند یا اعوجاج پس‌زمینه. فهرست بلند و عمومی همیشه نتیجه را بهتر نمی‌کند.
صدا را بعد از تصویر قفل کن
اگر روایت یا دیالوگ داری، طول جمله را با زمان واقعی نما بسنج. برای فارسی، اعداد، نام‌های خاص و واژه‌های خارجی را جداگانه گوش کن. زیرنویس را از متن نهایی بساز، نه نسخهٔ اولیهٔ سناریو.
چک‌لیست تحویل
- چهره و نشانه‌های هویتی در فریم‌ها پایدارند.
- حرکت از نظر فیزیکی قابل‌باور است.
- ابتدا و انتهای کلیپ برای برش مناسب‌اند.
- صدا، موسیقی و تصاویر مجوز لازم را دارند.
- در صورت استفاده از چهرهٔ واقعی، رضایت روشن وجود دارد.
خروجی مولد را مثل راش خام ببین: انتخاب، اصلاح و تدوین انسانی بخشی از فرایند است.