راهنمای عملی پرامپت
آناتومی یک پرامپت خوب
یک پرامپت خوب متن جادویی نیست؛ یک شرح‌کار روشن است که به مدل می‌گوید چه بسازد، برای چه کسی، با چه قواعدی و در چه قالبی.
قاعدهٔ ساده: اگر همکار انسانی‌ات با این توضیح گیج می‌شود، مدل هم احتمالاً برداشت دقیقی نخواهد داشت.
چارچوب پنج‌بخشی
۱. هدف
با یک فعل روشن شروع کن: بساز، بازنویسی کن، تحلیل کن یا مقایسه کن. «دربارهٔ قهوه بنویس» باز است؛ «یک کپشن آموزشی ۱۲۰ کلمه‌ای برای معرفی قهوهٔ دمی بنویس» قابل‌سنجش‌تر است.
۲. زمینه
اطلاعاتی را بده که نتیجه بدون آن اشتباه می‌شود: محصول چیست، برند چه لحنی دارد، مخاطب کیست و محتوا کجا منتشر می‌شود. زمینه باید مرتبط باشد؛ انباشتن جزئیات بی‌مصرف فقط تمرکز را کم می‌کند.
۳. مواد ورودی
متن، تصویر، داده یا نمونه‌ای را که باید مبنا قرار گیرد مشخص کن. اگر یک نمونه فقط برای لحن است، صریح بگو که محتوا یا ادعاهایش کپی نشوند.
۴. محدودیت‌ها
طول، زبان، واژه‌های ممنوع، نسبت تصویر، عناصر ضروری و خط قرمزها را بنویس. محدودیت خوب «نه» گفتن کور نیست؛ به‌جایش جهت مطلوب می‌دهد.
۵. قالب خروجی
بگو پاسخ چگونه تحویل شود: سه گزینهٔ تیتر، جدول مقایسه، سناریوی صحنه‌به‌صحنه یا تصویر عمودی. قالب روشن، زمان ویرایش را کم می‌کند.
نمونهٔ قبل و بعد
مبهم: یک تبلیغ خوب برای کیف بساز.
فرایند سه‌مرحله‌ای اصلاح
- اول ساختار را بسنج: آیا هدف، زمینه و قالب روشن‌اند؟
- فقط یک متغیر را تغییر بده: مثلاً زاویهٔ دوربین را عوض کن و اثرش را ببین.
- نسخهٔ برنده را ثبت کن: پرامپت، مدل، تنظیمات و تاریخ را کنار خروجی نگه دار.
چک‌لیست پیش از ارسال
- فعل اصلی و خروجی نهایی مشخص است.
- مخاطب و محل استفاده معلوم‌اند.
- اطلاعات خصوصی یا محرمانه وارد نشده است.
- ادعاهای واقعی باید بعداً منبع‌سنجی شوند.
- برای بازبینی انسانی زمان گذاشته‌ای.
راهنماهای رسمی توسعه‌دهندگان OpenAI دربارهٔ مدل‌ها و شیوه‌های کار با آن‌ها در مرکز مستندات OpenAI ↗ منتشر می‌شوند. جزئیات فنی ممکن است تغییر کنند؛ برای پیاده‌سازی همیشه نسخهٔ جاری مستندات را ببین.